Tuesday, September 25, 2012

ಆಂದೋಲನಗಳೂ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯೂ

       ಜನರಿಗೆ ಈ ಆಂದೋಲನಗಳ ಕುರಿತು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಭ್ರಮನಿರಸನ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದ 'ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನ'ವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಈ ಆಂದೋಲನ ಶುರುವಾದ ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ದೇಶದ ಜನತೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯೊಂದು ಇನ್ನೇನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಲಿದೆ ಎಂದೆನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗಾಂಧೀಜಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಕೊಂಡರು. ಆಂದೋಲನ ಶುರುವಾಗಿದ್ದೆ ತಡ ನಾಗರೀಕರೆಲ್ಲ ಅಣ್ಣಾ ಹೆಸರಿನ ಗಾಂಧಿ ಟೊಪ್ಪಿಗೆ ಧರಿಸಿ ಬೀದಿಗಿಳಿದರು. ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ಪ್ರವಾಹದೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಅವರನ್ನು ಕೂಡಿ ಕೊಂಡರು.  ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನದ ತಂಡ ದೂರದ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಆಂದೋಲನದ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದರೆ ಅದು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು. ಪ್ರತಿ ನಗರ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಸ್ವ ಇಚ್ಚೆಯಿಂದ ಆಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿದರು. ಉತ್ತರದಿಂದ ಬೀಸಿ ಬರಲಿರುವ ಗಾಳಿ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರಲಿದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಕಾದದ್ದೇ ಬಂತು. ಬದಲಾವಣೆ ಮಾತ್ರ ಸಂಭವಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ.
      ಈ ನಡುವೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ  ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನದ ತಂಡ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕಟಿಸಿತು.  2014ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವ ಇಂಗಿತ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಆ ತಂಡದ ಸದಸ್ಯರು ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮುಕ್ತ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುವ ಪ್ರಬಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಯೊಂದನ್ನು ಜನರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸತೊಡಗಿದರು. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ ಆ ತಂಡದಲ್ಲೇ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಮೂಡಿ  ಅದೊಂದು ಒಡೆದ ಮನೆಯಾಯಿತು. ಒಂದು ತಂಡ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ತಂಡ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶದ ತನ್ನ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ ಅಂಟಿ ಕೊಂಡಿತು. ಹೀಗೆ ಅವರವರ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ನಡುವೆ   ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನವು ತನ್ನ ಮಹತ್ವ ಕಳೆದು ಕೊಂಡು ಮೂಲೆಗುಂಪಾಯಿತು.
           ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ  ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಇಂಥದ್ದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎದುರಾಗಬಹುದೆಂದು ಅನೇಕರು ಆತಂಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಚಳುವಳಿಗಳು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಬಹು ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಪದ್ಧತಿ. 1977ರಲ್ಲಿ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಆಗ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಚಳುವಳಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಈ ಚಳುವಳಿಯ ಪರಿಣಾಮ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸೇತರ ಸರ್ಕಾರ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಈ ಚಳುವಳಿ ಸಮಾಜವಾದಿ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯುಳ್ಳ ಅನೇಕ ಯುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿತು. ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಜೆಪಿ ಚಳುವಳಿಯಿಂದ ಸಿಡಿದು ಬಂದ ಯುವಕರೆಲ್ಲ ಫುಲ್ ಟೈಂ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕಿಳಿದು ಜನರು ಅವರುಗಳ ಮೇಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಭರವಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹುಸಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯ, ಅಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಸಿಡಿದೆಳುತ್ತಲಿದ್ದ ಅದೇ ಯುವಕರು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅನೇಕ  ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ಜೆಪಿ ಚಳುವಳಿಯ ಬಹುದೊಡ್ಡ ದುರಂತಗಳಲ್ಲೊಂದು.
      ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಳುವಳಿ ಪ್ರಖರವಾಗಿತ್ತು. ಶಾಂತವೇರಿ ಗೋಪಾಲಗೌಡರ ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಳಗಿದ ಅನೇಕ ಯುವನಾಯಕರು ಸಮಾಜವಾದಿ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗೂ ಪ್ರಚುರ ಪಡಿಸಿದರು. ಅನ್ಯಾಯ, ಅಕ್ರಮಗಳ ವಿರುದ್ಧ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಹೋರಾಟವನ್ನೇ ಮಾಡಿದರು. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಅದೇ ಯುವ ನಾಯಕರು ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಸೇರಿ ಸಮಾಜವಾದಿ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೇ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿಸಿದರು. ಸಮಾಜವಾದದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಮೇಲೆರಿದ ಇವರುಗಳು ಅಧಿಕಾರದ ರುಚಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಇತಿಹಾಸ ಕಂಡು  ಕೇಳರಿಯದ ಅನೇಕ   ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾದರು.
           ಗೋಕಾಕ ಚಳುವಳಿಯ ನಂತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅನೇಕ ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಕೊಂಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ. ರಾಜಕುಮಾರ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಗೋಕಾಕ ಚಳುವಳಿಯಿಂದ ದೊರಕಿಸಿಕೊಂಡ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಯಶಸ್ಸು ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಅನೇಕರ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿಸಿತು. ಕನ್ನಡದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅನೇಕ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಚುನಾವಣೆಗೂ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ಸೋತಿದ್ದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಪರ ಹೋರಾಟದ ಹಿಂದೆ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಚಳುವಳಿಗಾರರ ಪ್ರಬಲ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರು ಗುರುತಿಸದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗಿಂತಲೂ ಘೋರವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಅದು ಅನ್ನ ನೀಡುವ  ರೈತನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಘ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಸಿರು ಶಾಲು ಹೊದೆದು ಕೆಲವರು ಹೋರಾಟಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದು. ಈ ಹೋರಾಟದ ಹಿಂದೆ ರೈತನ ಬದುಕನ್ನು ಹಸನಾಗಿಸಬೇಕೆನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿತ್ತು. ರೈತ ಸಂಘದ ನೇತಾರರಲ್ಲೂ ರಾಜಕೀಯ ವಾಂಛೆ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ರೈತರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ತಾವು ಪಡೆದ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಚುನಾವಣೆಗೆ ನಿಂತು ಗೆಲುವಿನ ರುಚಿಯನ್ನು ಕಂಡರು. ಹೀಗೆ ರೈತರ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಮೇಲೆರಿದವರೆಲ್ಲ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ  ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಹಸನಾಗಿಸಿ ಕೊಂಡರೆ ಹೊರತು ರೈತರ ಬದುಕಿನ ಬವಣೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನೀಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದರೂ ಅವರುಗಳು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರೆ ಕಾವೇರಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ
        ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದು ರೈತಪರ ಚಳುವಳಿಯಾಗಲಿ ,   ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ  ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನವಾಗಲಿ, ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟವಾಗಲಿ ಈ ಎಲ್ಲ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲಿನ ಹೋರಾಟಗಾರರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಒಂದೆ. ಪ್ರತಿ ಹೋರಾಟದ ಹಿಂದೆ ರಾಜಕೀಯದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಪ್ರಬಲವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಂದೋಲನ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಪರ್ಯಾವಸಾನ  ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಸಂಗತಿ. ಈ ನಡುವೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ದೈನಿಕವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೀಗೊಂದು ವರದಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ಮುಂಬೈ ಮೂಲದ ನಿವಾಸಿ ನಾರಾಯಣ ಪಾಟೀಲ ಎನ್ನುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಸಬ್ ನನ್ನು ಗಲ್ಲಿಗೆರಿಸುವಂತೆ ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿರುವರು. ಕಸಬ್ ನನ್ನು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸುವ ತನಕ ಯಾವ ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನಗಳಲ್ಲೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳದಿರಲು ಅವರು ನಿರ್ಧರಿಸಿರುವರಂತೆ. ರಾಜಕೀಯ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು  ಸದ್ದು ಮಾಡುವ ಈ ಹೋರಾಟಗಾರರಿಗಿಂತ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಒಂದು ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ನಾರಾಯಣ ಪಾಟೀಲ ನಿಜಕ್ಕೂ ರಾಷ್ಟ್ರ ಕಂಡ ಅಪರೂಪದ ದೇಶಪ್ರೇಮಿಗಳಲ್ಲೊಬ್ಬರು.

-ರಾಜಕುಮಾರ.ವ್ಹಿ.ಕುಲಕರ್ಣಿ (ಕುಮಸಿ), ಬಾಗಲಕೋಟೆ 

Saturday, September 15, 2012

ಸರ್.ಎಂವಿ ಎನ್ನುವ ಅಪ್ರತಿಮ ಪ್ರತಿಭೆ

       ಈ ದಿನ ಅಂದರೆ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 15 ದೇಶ ಕಂಡ ಅಪ್ರತಿಮ ಪ್ರತಿಭೆ ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರ ಜನ್ಮ ದಿನ. ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕು ಬಾಳಿದ ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆ ಅನನ್ಯ. ದಕ್ಷ ಆಡಳಿತಗಾರರಾಗಿ, ಇಂಜಿನಿಯರ್ ರಾಗಿ, ಹಲವು ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಲಹೆಗಾರರಾಗಿ, ಎಂವಿ ಅವರು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಪಾತ್ರಗಳು ಅನೇಕ. ಮೂಸಿ ಜಲಾಶಯ, ಕೃಷ್ಣರಾಜ ಸಾಗರ, ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಭದ್ರಾವತಿಯ ಉಕ್ಕಿನ ಕಾರ್ಖಾನೆ, ಶ್ರೀ ಜಯಚಾಮ ರಾಜೇಂದ್ರ ಔದ್ಯೋಗಿಕ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆ, ಸುಕ್ಕೂರು ಬ್ಯಾರೆಜು, ಗ್ರಾಮೀಣ ಕೈಗಾರೀಕರಣ ಯೋಜನೆ, ದಿ ಹಿಂದುಸ್ತಾನ್ ವಿಮಾನ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಯೋಜನೆಗಳು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯ ನವರ ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳು. ಕೃಷಿ, ಕೈಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ಸೈದ್ದಾಂತಿಕ ನಿಲುವು ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ದೂರದರ್ಶಿತ್ವ ಮತ್ತು ಕೃರ್ತತ್ವ ಶಕ್ತಿಯ ಪರಿಣಾಮ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಕೈಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಸರಳತೆ, ಸನ್ನಡತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕು ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿ ಬದುಕುಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಒಂದು ವ್ರತದಂತೆ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದರು. ಅವರ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗೊಂದು ನಿದರ್ಶನ ಹೀಗಿದೆ, ಒಮ್ಮೆ ಮೈಸೂರಿನ ಮಾಹಾರಾಜರು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರನ್ನು ಕರೆದು 'ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮೈಸೂರಿನ ದಿವಾನರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡ ಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು' ಎಂದರು. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೇ ಇದ್ದರೂ ತಕ್ಷಣವೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು  'ನನಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬೇಕು. ನಾನು  ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಜೊತೆ ಈ ವಿಷಯ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕು ಅನಂತರ ನಾನು ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕುರಿತು ತಿಳಿಸುವೇನು' ಎಂದರು. ಅವರ  ಮಾತಿಗೆ ಮಾಹಾರಾಜರು ಸಮ್ಮತಿಸಿದರು. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮಾಹಾರಾಜರೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಮಾತುಕತೆಯನ್ನು ತಾಯಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರ ತಾಯಿ 'ನನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪಡೆದು ನಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ಏಕೆ ಹೇಳಿದೆ' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆಗ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ನುಡಿದರು 'ನಾನು ದಿವಾನನಾದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಹೊರತು ಬೇರೆಯವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾರೆನು. ಬೇರೆಯವರಾದರೆ ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಖಡಾಖಡಿಯಾಗಿ ನಿನಗೆ ಹೇಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನನಗೆ ಮಾತು ಕೊಡಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳ, ಪರಿಚಿತರ, ಊರಿನವರ ಕೆಲಸ ತರಬಾರದು. ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದವರಿಗೆ, ಹತ್ತಿರದವರಿಗೆ, ಬಂಧುಗಳಿಗೆ, ಕುಲಬಾಂಧವರಿಗೆ ನೌಕರಿ, ಬಡ್ತಿ ಮತ್ತಿತರ ಸಹಾಯ ಮಾಡೆಂದು ನೀನು ನನಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಬಾರದು. ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಭಾಷೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾನು ದಿವಾನನಾಗಲು ಸಮ್ಮತಿಸುತ್ತೇನೆ'. ರಾಜ್ಯದ, ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮರೆತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಮಹತ್ವ ನೀಡುವ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರಿಂದ ಕಲಿಯುವುದು ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ.
            ಹೀಗೆ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಲು ಈ ದಿನ ಅವರ ಜನ್ಮದಿನ ಕಾರಣ ಎನ್ನುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ನಿನ್ನೆ ನಾನು ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದೆ. ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು 'ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ನೆನಪುಗಳು' ಎಂದು. ಇದು ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು ಬರೆದಿರುವ 'Memoirs of My Working Life' (Memories) ಎನ್ನುವ ಮೂಲ ಕೃತಿಯ ಅನುವಾದಿತ ಪುಸ್ತಕ. ಡಾ.ಗಜಾನನ ಶರ್ಮ ಅವರು ಅನುವಾದಿಸಿರುವ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅಂಕಿತ ಪ್ರಕಾಶನದವರು ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವರು. ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿನ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿರುವರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಗಳಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿರುವರು. ಡಾ.ಗಜಾನನ ಶರ್ಮಾ ಅವರು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವರು.
        ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದ ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿಸಿದ್ದು ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದ ಕುರಿತು ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ವಿಚಾರ ಧಾರೆ. ಆ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳನ್ನು ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ  'ಪ್ರಬಲ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಪ್ರಬುದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳ ಪ್ರಜಾವರ್ಗವನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಯಶಸ್ವೀ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರ ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಜೆಗಳು ದಕ್ಷರೂ, ಗುಣಸಂಪನ್ನರೂ, ಕರ್ತವ್ಯ ನಿಷ್ಟರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇತರರ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೋ ಆತ ಸ್ವಯಂ ಸನ್ನಡತೆಯನ್ನು ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಾವು ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ವ್ಯವಹಾರದ ಅಡಿಪಾಯವೇ ದೃಢ ವಿಶ್ವಾಸ. ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಭರವಸೆಯ ಭದ್ರತೆ ಬೇಕು. ಭರವಸೆ ಹುಟ್ಟುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಡಮೂಡಿರುವ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಬಹುಪಾಲು ಜನಸಮುದಾಯ ಅನಕ್ಷರಸ್ತರು ಮತ್ತು ಅಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಕೂಡಿದವರು. ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಜೆಗಳು ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದು ಆಲಸಿಗಳು ಮತ್ತು ಉದಾಸೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತವು ದಕ್ಷ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಪ್ರವರ್ಧಮಾನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕುರಿತು ವಿದೇಶಗಳು ಉಪದೇಶ ನೀಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಾವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಾರದು. ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಜನನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರವೇ ಹೊತ್ತು ಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಮುಖಂಡರು ದೇಶದ ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ, ಪ್ರಗತಿಶೀಲ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ದಕ್ಷ ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಗುಣ ನಡತೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೊರಬೇಕು'.
         ಅವರು ಮುಂದುವರಿದು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ 'ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಸಚ್ಚಾರಿತ್ರ್ಯವನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಲು ಕೆಲವೊಂದು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ನಿಡಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
1. ಪರಿಶ್ರಮ ಪೂರ್ಣ ಕೆಲಸ: ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಭಾರತೀಯರು ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಹಗುರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಭಾವದವರು. ಅವರು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೂಡುವ ಶ್ರಮ, ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಯತ್ನ ಅತ್ಯಲ್ಪ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇಡೀ ದೇಶದ ದಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸಮೃದ್ಧಿ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿವೆ.
2. ಯೋಜಿತ ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ಕೆಲಸ: ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಿಗದಿಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ, ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧವಾಗಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲ್ಯ ದೊರೆಯುವುದು. ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧವಾಗಿ ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಶ್ರಮಿಕನ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಆಯುಷ್ಯ ಎರಡೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವುದು.
3. ದಕ್ಷತೆ: ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರತೆ, ಕಾಲನಿಷ್ಟ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿ, ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧತೆ, ಉನ್ನತ ಧ್ಯೇಯೋದ್ದೇಶ, ಉನ್ನತ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ತವಕ ಮುಂತಾದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿರುವುದು ದಕ್ಷತೆಯ ಲಕ್ಷಣ. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಕೆಲಸದ ಗುಣಮಟ್ಟ ಅಧಿಕವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶವೂ ಅಧಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
4. ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಸೌಜನ್ಯ: ಪ್ರತಿ ಪ್ರಜೆಯು ತನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಡನೆ, ತನ್ನ ನೆರೆಹೊರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸುವ ವರ್ತನೆ ಸೌಹಾರ್ದತೆ ಮತ್ತು ಸೌಜನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿರಬೇಕು.
      ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ಇಚ್ಚಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜೆಯೂ ಮೇಲ್ಕಂಡ ನಾಲ್ಕು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಕೃತಿಗಿಳಿಸಬೇಕು'.
        ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ನೈತಿಕ ಬದುಕನ್ನು ಕುರಿತು ಅವರು ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ 'ಯಾವುದೇ ವೃತ್ತಿ-ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯರ ಬದುಕಿನ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮವೇ ಆಧಾರ. ಬಹಳಷ್ಟು ಬದುಕೆಂಬ ಹಡಗುಗಳು ಅಪಘಾತಕ್ಕಿಡಾಗುವುದು ಆಕಸ್ಮಿಕಗಳಿಂದಲ್ಲ. ಅವು ನಾಶವಾಗುವುದು ಜನ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲಿಚ್ಚಿಸದೆ ಕೇವಲ ಸಂತೋಷದ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ನೋವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಕೇವಲ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಾಗಿದೆಯೋ ಆತ ಅಪಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸುವುದು ಶತಸ್ಸಿದ್ದ. ಸುಖ ದು:ಖಗಳೆರಡನ್ನು ಸಮನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಬದುಕಿನ ನಿತ್ಯ ನಿರಂತರ ಯಶಸ್ಸಿನ ಸಿದ್ದ ಸೂತ್ರ. ನೀತಿಯುತ ವರ್ತನೆಯೇ ಘನತೆವೆತ್ತ ಬದುಕಿನ ಹೆಗ್ಗುರುತು. ನೈತಿಕ ಸಾಧನೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬದುಕಿನ ಔನ್ನತ್ಯ'.
      ಇಂಥ ಉನ್ನತ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಉಪದೇಶಿಸದೆ ಅದರಂತೆ ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಿದ ಹಿರಿದಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರದು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಅವರು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಾತ:ಸ್ಮರಣಿಯರು. ಅವರ ಜನ್ಮದಿನವಾದ ಈ ದಿನವಾದರೂ ಅವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ಅವರು ನಡೆದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಾದರೂ ನಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ. ಇದೇ ನಾವುಗಳು ಆ ಅಪ್ರತಿಮ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಕಾಯಕ ಯೋಗಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ನಮನಗಳು.

-ರಾಜಕುಮಾರ.ವ್ಹಿ.ಕುಲಕರ್ಣಿ (ಕುಮಸಿ), ಬಾಗಲಕೋಟೆ 


Thursday, September 13, 2012

ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಹೋಲಿಕೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ದುರಾದೃಷ್ಟ

        1990ರ ದಶಕದ ಮಾತಿದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೆ.ಪಿ.ಎಸ್.ಸಿ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕರೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರು ಅಪರಿಚಿತ ಊರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಣ್ಣಂದಿರೂ  ಬಂದಿದ್ದರು. ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿಸುವ ನನ್ನ ಅಣ್ಣಂದಿರು ಇದೆ ಸಂದರ್ಭ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ಕಲಾವಿದರಾದ ರಾಜಕುಮಾರ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ನನ್ನನ್ನು ಸಂದರ್ಶನ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಖರೀದಿಸಿದ ಹೊಸ ಕ್ಯಾಮೆರಾದೊಂದಿಗೆ ಜಯನಗರದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ ಅವರು ನಾನು ಸಂದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ ಅಲ್ಬಮ್ ಹಿಡಿದು ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದರು. ನಾನು  ಸಂದರ್ಶನ ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಾವು ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಜೊತೆ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸುವ ತವಕ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು. ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಗಾಗಿ ಇಡೀ ರೀಲನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟದ ನಟನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಬೇಸರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ತಿಳಿಯಿತು ರಾಜಕುಮಾರ ಗಾಜನೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಭೇಟಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಅವರನ್ನು ಅಭಿಮಾನಿಸುವುದು ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು. ಏಕೆಂದರೆ 90ರ ದಶಕ ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ನಡುವಣ ಕಾದಾಟ ಮತ್ತು ಪೈಪೋಟಿಗಳ ಪರ್ವಕಾಲ. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂಥ  ವಾತಾವರಣ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹೊತ್ತು ನನ್ನ ಅಣ್ಣಂದಿರ ಅಭಿಮಾನ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸಿದ್ದು ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಕೊಟ್ಟ ಕಾರಣ ಹೀಗಿತ್ತು "ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಇಬ್ಬರೂ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ಕಲಾವಿದರು. ಆದರೆ ರಾಜ್ ಮಾಡಿದ ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು  ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ವಿಷ್ಣು ಮಾಡಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು  ರಾಜಕುಮಾರಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನ ಒಬ್ಬ ನಟನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಉಳಿದರೆ ಕೆಲವು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶದಿಂದ ನಾವು ವಂಚಿತರಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ". ಈ ಮಾತು ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ಇರಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಡೀ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ವರ್ಗದಲ್ಲಿನ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಮನೋಭಾವದ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ನಡುವಣ ಪೈಪೋಟಿ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು. 
      1972ರಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಆ ಘಳಿಗೆಗಾಗಲೇ ರಾಜಕುಮಾರ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ನೂರೈವತ್ತು ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ನಟರಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದರು. ನ ಭೂತೋ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಅವರನ್ನು ಅರಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದವು. ತಮ್ಮ ಸಹಜ ಅಭಿನಯದಿಂದ ರಾಜಕುಮಾರ ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕದಾದ್ಯಂತ ಮನೆ ಮಾತಾಗಿದ್ದರು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ನಡುವೆ ಪೈಪೋಟಿ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅಜಗಜಾಂತರವಾಗಿದ್ದು ಹೋಲಿಕೆಯೇ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ರಾಜ್ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಇರುವವರಿಗೆ ಎರಡು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದ ಪೈಪೋಟಿ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸತೊಡಗಿತು. ಅದರಲ್ಲೂ 'ನಾಗರ ಹಾವು'ನಂಥ ಹಿಟ್ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಪಾದಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಗೆ ಮುಳುವಾಯಿತು (ಅವರ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರ ವಂಶ ವೃಕ್ಷ ವಾದರೂ ಗುರುತಿಸುವುದು ನಾಗರ ಹಾವು ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕವೇ). ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಭರ್ಜರಿ ಆರಂಭದ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿದ್ದ ರಾಜ್ ಅವರಂಥ ಮೇರು ನಟ ಅಲುಗಾಡಬಹುದೆಂದು ಅವರ ಹಿತೈಷಿಗಳು ಚಿಂತಿಸಿದ್ದು ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರರಂಗದ ದುರ್ದೈವ.
     ತಪ್ಪು ಎಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತು ಯಾರಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ನಿಜ ವಿಷ್ಣು ಆಗಮನಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಏಕಮೇವ ನಟರಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಕುಮಾರ ಕಾಲ್ ಶೀಟ್  ಎಲ್ಲ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೂ ದೊರೆಯುವುದು ದುರ್ಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಇಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ ಸಿನಿಮಾಗಳ ನಿರ್ಮಾಣದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ವಿಷ್ಣು ಆಗಮನ ವರದಾನವಾಯಿತು. ಇದನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಅವರು ಕ್ರಮೇಣ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಆಸ್ಥಾನದ ಹೋಗಳು  ಭಟ್ಟರಾಗಿ, ಬಹುಪರಾಕ್ ಭಟ್ಟಂಗಿಗಳಾಗಿ ಆ ನಟನ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಭದ್ರ ಕೊಟೆಯನ್ನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ವಿಷ್ಣು ಒಬ್ಬ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ನಟನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವುದು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಜಕುಮಾರ ಎದುರು ತೀವ್ರ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧೆ ಒಡ್ಡುವ ನಟನೊಬ್ಬ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅವರೆಲ್ಲ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ತಾವಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಬೆಳೆಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆದರು. ರಾಜ್ ಕುಟುಂಬ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಆವತ್ತೇ ತಣ್ಣಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದರೆ ಮೂರುವರೆ ದಶಕಗಳ ನಂತರ ನಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಇವತ್ತು ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕಾರದ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿ ಮಾಗಿದ್ದ ಕಲಾವಿದ ಒಬ್ಬ ಹೊಸ ನಟನ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಅದೇಕೆ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ಭೀತಿ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ಇವತ್ತಿಗೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಸಂಗತಿ.
     ಇಲ್ಲೆ ರಾಜ್ ಕುಟುಂಬ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದು. ಯಾವಾಗ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಪ್ರವರ್ಧಮಾನಕ್ಕೆ ಬರತೊಡಗಿದರೋ ಆಗ ರಾಜ್ ಅಳಿವು ಉಳಿವಿನ (ಅವರು ಹಾಗೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು) ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಹೆಗಲಿಗೆರಿಸಿದರು. ಮೊದಲೇ ರಾಜ್ ಅಭಿಮಾನದ ಹುಚ್ಚು ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಈಜುತ್ತಿದ್ದ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಈ ಒಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಉನ್ಮತ್ತರಾದರು. ಆಗ ಪ್ರಾರಂಭವಾದವು ನೋಡಿ ಕಲ್ಲು ಎಸೆಯುವ, ಖಾರದಪುಡಿ ಎರಚುವ, ಪೋಸ್ಟರ್ ಗಳಿಗೆ ಸಗಣಿ ಬಳಿಯುವ ಅಹಿತಕರ ಘಟನೆಗಳು. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಆಟಾಟೋಪಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ನೀಡಲು ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಮತ್ತು ಆರಾಧಿಸುವ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಪಡೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಕಲಾವಿದರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಒಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೈ ಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸಿ ಹೊಡೆದಾಟಕ್ಕಿಳಿಯಲು ಅವರು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ನಿಜ ಅಭಿಮಾನದ ಇಂಥ ಕೆಟ್ಟ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿದ ಅಪಕೀರ್ತಿ ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ವಿಷ್ಣು ಪ್ರವರ್ಧಮಾನದಿಂದ ರಾಜ್ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭೀತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ  ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ರಾಜ್ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅಬಾಲವೃದ್ಧರಾದಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲ ವಯೋಮಾನದವರು ರಾಜ್ ಅವರನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವಾಗ ಸಂಕುಚಿತ ಮತ್ತು ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸುಗಳು ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ನಡುವೆ ಹೋಲಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೋ ಆಗ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕುಂಠಿತಗೊಂಡಿತು.
         ನಂತರ ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಒಂದೇ ದಾರಿಯ ಪಯಣಿಗರಾದರು. ಒಬ್ಬರು ಸಾಹಸ ಸಿಂಹನಾದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಕೆರಳಿದ ಸಿಂಹನಾದರು. ಒಬ್ಬರು ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಸವಾಲ್ ಎಂದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಿರಿತನಕ್ಕೆ ಸವಾಲೆಸೆದರು. ನನ್ನನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಿನಿಮಾ ಡೈಲಾಗ್ ಇಬ್ಬರ ಬಾಯಿಯಿಂದಲೂ ಕೇಳಿ ಬಂದಿತು. ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬರು ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಪ್ರಕಾರದ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡರು. ಇಬ್ಬರ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಅಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲೆಂದೇ ಹಾಡು ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ರಚನೆಯಾದವು. ಅವರವರದೇ ಸಹಕಲಾವಿದರ, ತಂತ್ರಜ್ಞರ, ನಿರ್ಮಾಪಕರ, ನಿರ್ದೇಶಕರ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಗುಂಪುಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು. ಪೈಪೋಟಿಯಿಂದಲೇ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾದವು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಈ ಪ್ರಬಲ ಪೈಪೋಟಿಯಿಂದ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತವಾಗುವ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶದಿಂದ ವಂಚಿತವಾಯಿತು. ಯಾವಾಗ ಈ ಇಬ್ಬರು ಜನಪ್ರಿಯ ನಟರ ನಡುವೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಏರ್ಪಟ್ಟಿತೋ ಆಗ ಅವರಿಬ್ಬರ ಪಾತ್ರಗಳು ಏಕತಾನತೆಯಿಂದ ಸೊರಗತೊಡಗಿದವು ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಮಾತು. ಪಾತ್ರಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಡವಿದ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ನಿರ್ದೇಶಕರ ನಟರಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನೇ ತಮ್ಮ ನಟನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಇರಬೇಕು ಕ್ಲಾಪ್ ಬಾಯ್ ಗಳೆಲ್ಲ ಇವರನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
       ನೆರೆಯ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ರಜನಿಕಾಂತ್ ಮತ್ತು ಕಮಲ್ ಹಾಸನ್ ನಡುವೆ ಪೈಪೋಟಿ ಇದ್ದರೂ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಇಮೇಜ್  ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವರು.ಒಬ್ಬರ ಇಮೇಜ್ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತೆಲೆ  ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡವರಲ್ಲ. ಇಂಥದ್ದೇ ಪ್ರಯತ್ನ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ನಡುವೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಲೆ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಮತ್ತು ಅಭದ್ರತೆಯ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಗಂಭೀರ ಮತ್ತು ಕಲಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಗಳ ಸೃಜನಶೀಲ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಈ ಇಬ್ಬರು ನಟರನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹೋಯಿತು. ಕಲಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಗಶೀಲ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದರೆ ತಮ್ಮ ಇಮೇಜಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಉಂಟಾಗಬಹುದೆನ್ನುವ ಭೀತಿ ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಅವರು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಮರ ಸುತ್ತುವ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನ. ಪೈಪೋಟಿ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದಾಗಿ ಗಂಭೀರ ಪಾತ್ರಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಡವಿದ ಪರಿಣಾಮ ರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯಂಥ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ನಟನೆಗೆ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.
       ಒಂದು ವೇಳೆ ರಾಜ್ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ನಡುವೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆಯಂಥ ಅಸಹಜತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಬಹುದಾದಂಥ ಪಾತ್ರಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದರೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕನ್ನಡದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲೋಕ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಉತ್ತರಿಸಬೇಕಾದ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಇಂದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿಲ್ಲ. ಇನ್ಯಾರೊ ಉತ್ತರಿಸಿದರೆ ಅದು ಚರ್ಚೆಯಾಗಬೇಕಾದ ಗಂಭೀರ ವಿಷಯವೊಂದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಕುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವರವರ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಯ ಸಾಧಕರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಈ ಇಬ್ಬರು ಮೇರು ಕಲಾವಿದರ ಪ್ರತಿಭೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕೊರಗು ಒಂದು ವರ್ಗದ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಸದಾ ಕಾಲ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

-ರಾಜಕುಮಾರ.ವ್ಹಿ.ಕುಲಕರ್ಣಿ (ಕುಮಸಿ), ಬಾಗಲಕೋಟೆ 

Saturday, September 1, 2012

ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕು ಮತ್ತು ಬಡ ಮಕ್ಕಳು

       ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರ ಬಹು ಚರ್ಚಿತ ವಿಷಯವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಚರ್ಚೆಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ ಬಹುಮುಖ್ಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ 'ಶಿಕ್ಷಣ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ' ಮೊದಲನೆಯದು. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ರೂಪಿಸಿದ ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಕುರಿತು ನಗರ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ವಿಸ್ತ್ರತ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಸರ್ಕಾರ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ಈ ಕಾಯ್ದೆ ಅನ್ವಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೆ ತನಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅಂದರೆ ಒಂದರಿಂದ ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಪಡೆಯುವ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಕಡ್ಡಾಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಎನ್ನುವ ಶಿಕ್ಷಣದ ನಿಯಮವೇ ಇರುವಾಗ ಈ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸದೇನಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೆಲವರ ವಾದ. ವಿಸ್ತ್ರತವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕಾರದ ಅಂದರೆ ಸರ್ಕಾರಿ, ಅನುದಾನಿತ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಅನುದಾನ ರಹಿತ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಡತನ ರೇಖೆಯ ಕೆಳಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶೇಕಡಾ 25 ರಷ್ಟು ಪ್ರವೇಶ ದಾಖಲಾತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಬೇಕು. ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯವರು ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ವಯ ದಾಖಲಾತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಲು ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳವರು ಮೀನ ಮೇಷ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಇದು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬಡ ಮಕ್ಕಳೂ ಸಿ ಬಿ ಎಸ್ ಸಿ, ಆಯ್ ಸಿ ಎಸ್ ಸಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು. ಆದರೆ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಈ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿ ಈ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂಥ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇರಲಿ ಇದನ್ನು ಮುಂದೆ ನೋಡೋಣ. 
        ಸರ್ಕಾರ ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದೆ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಪರಿಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ  ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾಧ್ಯಮದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅನೇಕ ಗೊಜಲುಗಳಿವೆ. ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲಕರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸಬೇಕೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೂಲಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸಬೇಕೆ ಎನ್ನುವ ವಿಷಯವಾಗಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಮನೆಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಪಾಲಕರಲ್ಲಿನ ಈ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಗೆ ಕಾರಣ ಏನು ಎಂದು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಾಗ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ಸರ್ಕಾರವನ್ನೇ. ಸರ್ಕಾರ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಾಲೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಪರಿಣಾಮ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನೇ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿಸುತ್ತ ಖಾಸಗಿ ಒಡೆತನದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಉದ್ದಿಮೆ ಆಯಾ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ತೆಲೆ ಎತ್ತಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಬಹುಪಾಲು ಪಾಲಕರು ಈ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕಡೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವರು. ಪಾಲಕರ ಈ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಖಾಸಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮಾಲೀಕರು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರುಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಶುಲ್ಕದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಸೂಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವರು. ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಶುಲ್ಕವನ್ನು ಎಲ ಪಾಲಕರಿಗೂ ಭರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಹಣವಿದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ದೊರಕಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಹಣವಿಲ್ಲದವರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಬೇಕಾದಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿದೆ. ಒಂದೇ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಎರಡು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿನ ಶಾಮ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ರಾಮ ಸರ್ಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವನು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತನಾಡುವ ಶಾಮನೆದುರು ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವ ರಾಮ ಮಂಕಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಪರಿಣಾಮ ಅವನ (ರಾಮನ) ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರಗತಿ ಕುಂಠಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇದು ಆತನ ಪಾಲಕರಲ್ಲಿ ಆತಂಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಅಂದರೆ ಬಡವರ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ ಅದು ಸರ್ಕಾರದ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಬೇಕೆ? ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವ ಸರ್ಕಾರ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ನಿವಾರಣೆಯ ಹೊಣೆ ಹೊರಬೇಕಾಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದು ಎದುರಾಗಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ ಜಾರಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ಕಾಯ್ದೆಯ ಮೂಲಕವಾದರೂ ಎಲ್ಲ ಬಡ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ದೊರಕಿಸಿ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? 
        ಈಗ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾಧ್ಯಮದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಸರ್ಕಾರ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅದರೆದುರು ಎರಡು ಆಯ್ಕೆಗಳಿವೆ. ಒಂದು ಒಂದರಿಂದ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಮಾತೃ ಭಾಷಾ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವುದು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಆಯಾ ರಾಜ್ಯದ ಮಕ್ಕಳು ಬಡವ, ಶ್ರೀಮಂತ ಎನ್ನುವ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮಾತೃ ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮತ್ತು ಪ್ರೌಢ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮಗುವಿನ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ವಿಷಯ ವಸ್ತುವಿಗೂ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಕಲಿಯುವ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷನ್ನು ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯಿಂದಲೇ ಕಲಿಯುವಂಥ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಬೇಕು. ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕುವುದು ಅದು ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿದ ಸಂಗತಿ. ಇನ್ನು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಿರುವ ಎರಡನೇ ಆಯ್ಕೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಂತೆ ಎಲ್ಲ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ತೆರೆಯ ಬೇಕು. ಇದು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವಂತಹ ಅಪಾಯವೊಂದನ್ನು ನಾವಾಗಿಯೇ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಂತೆ. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಅಪಾಯ ಎದುರಾಗಬಾರದೆಂದು ಸರ್ಕಾರ 'ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ'ಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಬಡತನ ರೇಖೆಯ ಕೆಳಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಶತ 25 ರಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಖಾಸಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶ ದೊರಕಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?. ಹಾಗಾದರೆ ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳು ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕೇ? ಅವರಲ್ಲಿನ  ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೂಲಕ ಕಲಿಯಬೇಕೆನ್ನುವ  ಆಸೆಯನ್ನು  ಚಿವುಟಿ ಹಾಕಬೇಕೆ? ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣ ವಿಷಯವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರವೇ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರ ಬದಲು ಸರ್ಕಾರ ಒಂದೇ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ. 
       ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಎರಡನೇ ಬಹು ಚರ್ಚಿತ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಅದು ಏಕರೂಪ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ . ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅರ್ಹತಾ ಪ್ರವೇಶ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದ್ದೆ ತಡ ಎಲ್ಲ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಏಕರೂಪ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಸಿದ್ಧತೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿದೆ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಪಠ್ಯ  ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆ ಮಾಯವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹೇರಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿನ ಪರಿಚಿತ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಮಗು  ತನ್ನದಲ್ಲದ ಅಪರಿಚಿತ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಗಿದೆ. ಇದು ಭಾಷಾ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೆ ಗಣಿತ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಜಟಿಲವಾಗಿವೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಅರ್ಹತಾ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲಿ ಎನ್ನುವ ಸರ್ಕಾರದ ಕ್ರಮವೇನೋ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕರೂಪ  ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ  ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಪಿಯುಸಿ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಗಣಿತ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯಲು ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಅನುಕೂಲತೆಗಳಿಲ್ಲದಂತಹ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಅರ್ಹತಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗನುಗುಣವಾಗಿ ಅಣಿಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಏಕರೂಪ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಬಲ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ನಡುವೆ ಅವರುಗಳೆಂದು ವೃತ್ತಿಪರ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಸಾಧ್ಯತೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಈ ಬಡ ಮಕ್ಕಳು ಹೋಟೆಲ್ಲುಗಳಲ್ಲೊ, ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲೊ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 
     ಶಿಕ್ಷಣದ ವಿಷಯವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಕಾಯ್ದೆ ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಸರ್ಕಾರ ಅದರ ಸಾಧಕ ಬಾಧಕಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ವಿವೇಚಿಸುವುದೊಳಿತು. ಸ್ಥಿತಿವಂತರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರೆ ಬಡ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಸರ್ಕಾರದ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವ ವಿತಂಡವಾದ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕು. ಬಡವರ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತರ ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡಿಯೇ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲೂ ಕಲಿಯುವಂತಹ ದಿನಗಳು ಬರಬೇಕು. 

ಇದ್ದದ್ದು ಇದ್ದಹಾಂಗ 

       ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ಆರನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದ್ದೆ ತಡ ರಾಜ್ಯದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಆಕ್ರೋಶದ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿ ಬಂದವು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಜಿಲ್ಲಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷರುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನಾ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡರು. ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಕಚೇರಿ ಎದುರು ಉಪವಾಸ ಕುಳಿತರು. ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ವರದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೆ ತಡ ಅವರೆಲ್ಲರ ಬಣ್ಣ ಬಯಲಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಜಿಲ್ಲಾಧ್ಯಕ್ಷರುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರ ಮಕ್ಕಳು ಓದುತ್ತಿರುವುದು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ. ಹೇಗಿದೆ ನೋಡಿ ಹೇಳುವುದು ಒಂದು ಮಾಡುವುದು ಇನ್ನೊಂದು.

-ರಾಜಕುಮಾರ.ವ್ಹಿ.ಕುಲಕರ್ಣಿ (ಕುಮಸಿ), ಬಾಗಲಕೋಟೆ 





Wednesday, August 22, 2012

ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳು

         'ನಿರಂತರ ಚುನಾವಣೆಗಳು ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅಮೇರಿಕಾ ದೇಶದಂತೆ ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ವಿಧಾನ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ ಆ ಅವಧಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಕೂಡದು' ಹೀಗೆಂದು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ದೇಶದ ಹಿರಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿ ಶ್ರೀ ಅಡ್ವಾಣಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ವೈಚಾರಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅದು. ಆದರೆ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆ, ಮೌಲ್ಯಾಧಾರಿತ ವಿಚಾರಗಳು, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೌಲ್ಯಾಧಾರಿತ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ದುರ್ಬೀನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹುಡುಕುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತತ್ವ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಗಳ ಕ್ಷೋಭೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಆ ಕಾಲವೊಂದಿತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯಗಳಿದ್ದವು, ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಗಳಿದ್ದವು. ಇಡೀ ರಾಜಕೀಯ ಬದುಕು ಮೌಲ್ಯಾಧಾರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಪದವಿ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನೈತಿಕತೆಯಿಂದ ಬದುಕುವುದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಕುರ್ಚಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಕೂಡುವ ಆಸೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಲಾಲಬಹದ್ದೂರ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ರೈಲು ಅಪಘಾತದ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತು ಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೌಲ್ಯಾಧಾರಿತ ರಾಜಕಾರಣ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಧ್ರುವಿಕರಣದ ಕನಸು ಕಂಡ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆ ಭೂ ಹಗರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹುದ್ಧೆಯನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಅವರು ಸರ್ಕಾರವೊಂದು ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬೀಳುವ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಕಟದಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಿದರು. ಎಸ.ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪನವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಅವಧಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕಚೇರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯಲು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅನೇಕರು ಇವತ್ತಿಗೂ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. 'ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನ್ಯಾಯ ಸಮ್ಮತ' ಎನ್ನುವುದು ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತಿದೆ. ರಾಜಕೀಯ ಧ್ರುವೀಕರಣ, ಮೌಲ್ಯಾಧಾರಿತ ರಾಜಕೀಯ, ನೈತಿಕತೆಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನಾಯಕರುಗಳಿಗೆ ಅಪರಿಚಿತ ಪದಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ. ರಾಜಕೀಯ ಎನ್ನುವುದು ಈಗ ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇದು ಅನೇಕರಿಗೆ  ಹಣ ಮಾಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭ ಮತ್ತು ಸರಳ ಮಾರ್ಗೋಪಾಯ. ಇಲ್ಲಿ ನೀತಿ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಕವಡೆ ಕಾಸಿನ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ.
         ಜನಾದೇಶ ಮತ್ತು ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೂ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರುಗಳಿಗೂ ಗಾವುದ ದೂರ. ಇಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲದೆ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಬಹುದು ಮತ್ತು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತ ನಂತರವೂ ಹಿಂಬಾಗಿಲ ಮೂಲಕ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಮಂದುವರಿಯಬಹುದು. ಜನಾದೇಶವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡುವುದು ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕರ್ತವ್ಯ. ಆದರೆ ಜನರಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಹಕ್ಕಿದೆ. ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎನ್ನುವ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರವೊಂದರ ಪ್ರಜಾತಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದುಸ್ಥಿತಿ ಇದು.
             ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಎನ್ನುವ ಪವಿತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಂದ ನಿರಂತರ ಶೋಷಣೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ರಾಷ್ಟ್ರದ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ವಿಪರ್ಯಾಸಗಳು ಮತ್ತು ವೈರುಧ್ಯಗಳು ಸಂಭವಿಸಬಹುದು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮೋದ ಮಹಾಜನ್ ಅವರ ಈ ಹೇಳಿಕೆ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ದೇವೇಗೌಡರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಮತದ ತೃತೀಯ ರಂಗ ಪಕ್ಷ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸಿದ ಆ ಸಂದರ್ಭ ಪ್ರಮೋದ ಮಹಾಜನ್ ಹೀಗೆ ಉದ್ಘರಿಸಿದ್ದರು 'ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿರುವ ಪಕ್ಷ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ, ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿರುವ ಪಕ್ಷ ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷವೊಂದು ವಿಪಕ್ಷದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲೂ ಇರದೆ ಆಳುವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲೂ ಕೂಡದೆ ತಟಸ್ಥವಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ'. ಹೌದು ಭಾರತದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಘಟನೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಜೊತೆಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಸಂಗತಿ. ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಸೈದ್ದಾಂತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಎರಡು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸಿದಾಗ ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಅಪವಿತ್ರ ಮೈತ್ರಿ ಎಂದು ಜರೆದರು. ಆ ಸಂದರ್ಭ ಆ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಆದ ಮೈತ್ರಿ ಎಂದು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡವು. ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ವಿಷಯವಾಗಿ  ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕಾಳಜಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳ ಮೈತ್ರಿ ಅವಧಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ  ಮೊದಲೇ ಮುರಿದು ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ನಾಟಕವಾಡುವ ಈ ನಾಯಕರುಗಳು ಮಧ್ಯಂತರ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣರಾಗಿ ಜನರ ಮೇಲಿನ  ತೆರಿಗೆಯ ಹೊರೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರು. ಇಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಮತದಾರರನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮೋಸಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆ.
         ಭಾರತದ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣಾ ಕ್ರಿಯೆಯೊಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರುಗಳು ಪಕ್ಷದಿಂದ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅವಧಿಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ನೆಪವೊಡ್ಡಿ ಜನಾದೇಶವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಮತದಾರರ ಮತಗಳನ್ನು ಅಪಮೌಲ್ಯಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಿರುವರು. ನಖಶಿಖಾಂತ ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಸೇರಿ ವಾಚಾಮಗೋಚರ ಬೈಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದವರನ್ನೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮತದಾರನ ಎದುರು ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಮತದಾರ ಪ್ರಭು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಯಾರದು ಸರಿ, ಯಾರದು ತಪ್ಪು. ನಿನ್ನೆವರೆಗೆ ಬದ್ಧ ವೈರಿಗಳಾಗಿದ್ದವರು ಇಂದು ಹಿತೈಷಿಗಳು. ಇಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಅಧಿಕಾರದ ಆಸೆಗಾಗಿ ಕುರ್ಚಿಯ ವ್ಯಾಮೋಹಕ್ಕಾಗಿ. ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವಾದರೂ ಏಕಿರಬೇಕು? ಎಲ್ಲ 224 ಶಾಸಕರು ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದಲ್ಲ.
          ಕಳೆದ ಲೋಕಸಭೆಯ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ ಹಿರಿಯ ಮತ್ತು ಮುತ್ಸದ್ದಿ ರಾಜಕಾರಣಿ ಸೋಮನಾಥ ಚಟರ್ಜಿ ತತ್ವ, ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಪರಿಣಾಮ ತಾವು ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಿಂದಲೇ ಉಚ್ಚಾಟನೆಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ  ಮೌಲ್ಯಾಧಾರಿತ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಬದುಕಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ರಾಜಕಾರಣದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಶತಮೂರ್ಖನೆಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ವೈಯಕ್ತಿಕ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ, ಅಧಿಕಾರದ ಆಸೆಗಾಗಿ ಪಕ್ಷದಿಂದ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಕಪ್ಪೆಯಂತೆ ಜಿಗಿಯುವ ರಾಜಕಾರಣಿ ಬದುಕನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡವನು ಎನ್ನುವ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕಡಿಮೆ ಹಣಕ್ಕೆ ರೈತರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ಅದೇ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅಧಿಕ ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಿಕೊಂಡ ಮಂತ್ರಿಯೋರ್ವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹಣ ಮಾಡುವುದು ತಮ್ಮ ಕುಲದ ಕಸುಬು ಎಂದು ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. 'ಕೊಟ್ಟವ ಕೋಡಂಗಿ ಇಸಗೊಂಡವ ಈರಭದ್ರ' ಎನ್ನುವ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಮನೋಭಾವ ಅನೇಕ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಯಾರನ್ನು ಆದರ್ಶ ನಾಯಕ ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಕು? ಭೃಷ್ಟಾಚಾರಕ್ಕಿಳಿಯುವ, ಹಣ ಮಾಡುವ, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹಪಹಪಿಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿ ಭೇಷ್ ಎಂದು ಬೆನ್ನುತಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ತತ್ವ, ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಮೌಲ್ಯಾಧಾರಿತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ರಾಜಕಾರಣಿ ಸಮಾಜದ ಅವಕೃಪೆಗೆ ಮತ್ತು ನಿಂದನೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ.
        ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರಿಗೆ ಹಂದಿ ಜ್ವರ ಬರಲಿ ಎಂದು ಶಪಿಸುವ, ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಬೆದರಿಸುವ  ಇದು ಇವತ್ತಿನ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಆಳುವ ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸಮನ್ವಯತೆ ಬೇಕು. ವೈಯಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷಾಸೂಯೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶವಿರಬಾರದು. ರಾಜ್ಯದ ಮತ್ತು ಜನತೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ ಮೂಲ ಮಂತ್ರವಾಗಬೇಕು. ಆದರೆ ಆಗುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏನು? ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಗೆ, ಸಂವಾದಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರದೇನಿದ್ದರೂ ಪರಸ್ಪರರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯಸಾಧಕತನ. ಅದು ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನೀನು ತೋರಿಸಬೇಡ, ನಿನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ನಾನು ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಒಳ ಒಪ್ಪಂದ. ಆಳುವ ಪಕ್ಷವಾದರೂ ಸರಿಯೇ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವಾದರೂ ಸರಿ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿಯೇ ಹಣ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎನ್ನುವ ಅಸಹ್ಯ ಮತ್ತು ಕೀಳು  ಮನೋಭಾವ. ಹೊರಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ ನಮ್ಮ ಧ್ಯೇಯ ಎಂದೆನ್ನುತ ಮತದಾರರ ಕಣ್ಣೋರಿಸುವ ನಾಟಕ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಮತದಾರನ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ತತ್ವ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಆದರ್ಶ ರಾಜಕಾರಣಿ ಕೂಡಾ ನಿರಂತರ ಶೋಷಣೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕುರುಡು ಕಾಂಚಾಣ ಕುಣಿಯುತಲಿತ್ತು ಅದು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದವರ ತುಳಿಯುತಲಿತ್ತು.

ಇದ್ದದ್ದು ಇದ್ದಹಾಂಗ

        ಗುಂಡೂರಾಯರು ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಮಾರಂಭವೊಂದರಲ್ಲಿ  ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಸಂಸ್ಕೃತ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳ ತಾಯಿಯೆಂದು ಶ್ಲಾಘಿಸಿದರು. ಈ ಮಾತು ಅನೇಕ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಆಕ್ರೋಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಹಾ.ಮಾ.ನಾಯಕರಂತೂ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಗ್ರವಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿ 'ಇಂತಹ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ ಗುಂಡೂರಾಯರಿಗೆ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಬೇಕು' ಎಂದು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಡಿದರು. ಅದಾದ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಮಾನಾ ಅವರ ಹೆಸರೂ ಇತ್ತು. ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಗುಂಡೂರಾಯರ ಬಳಿ ಬಂದು ಹಾಮಾನಾ ಟೀಕಿಸಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದೆಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಗುಂಡೂರಾಯರು 'ರ್ರೀ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳಿದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡುವುದಲ್ಲ. ಅವರು ಏನು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಹಾಮಾನಾ ಕನ್ನಡದ ಕೆಲಸ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಹೆಸರನ್ನೂ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ' ಎಂದರು. ಈ ವಿಷಯ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. ತಮ್ಮದೇ ಜಾತಿಯವರೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಮ್ಮೆಳನಾಧ್ಯಕ್ಷೆಗೆ 11 ಲಕ್ಷ ರುಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಉಡಿ ತುಂಬಿ ಸ್ವಜನ ಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡುವ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಗುಂಡೂರಾಯರಂತೆ  ವಿಶಾಲ ಹೃದಯವರು ಎಂದಾಗಬೇಕು.

-ರಾಜಕುಮಾರ ವ್ಹಿ. ಕುಲಕರ್ಣಿ (ಕುಮಸಿ), ಬಾಗಲಕೋಟೆ 

Monday, August 13, 2012

ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಾವು: ಮೂರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿ

       ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತು ಆರು ದಶಕಗಳು ಕಳೆದು ಹೋದವು. ಈ ಆರು ದಶಕಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆದ ಪ್ರಗತಿಗಿಂತ ದೇಶವನ್ನು ಕಾಡಿದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ಅನೇಕ. ಭೃಷ್ಟಾಚಾರ, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಳ,ಗ್ರಾಮ ಜೀವನದ ಅವನತಿ ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಮಾರಕಗಳಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿವೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಿಗಿಂತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಬದುಕು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಒಂದೆರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನುಎದುರಿಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಲೇಖನ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದೇನೆ.

    ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ವಿಚಾರಧಾರೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಸ್ತುತ.

       ಗಾಂಧಿ ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಸತ್ಯ. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮೊದಲು ಚಾಲನೆ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರ ವಿಚಾರ ಧಾರೆಗಳು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೂಲತ: ಗಾಂಧಿ ಅವರನ್ನೇ ಅಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸುವ ಹುನ್ನಾರ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ತಿತವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದೆ. ಗಾಂಧೀಜಿ ಹತ್ಯೆಯಾದ ದಿನದ ನಂತರದ ದಿನಗಳಿಂದ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದುಕೊಂಡು  ಬಂದಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ. ಗಾಂಧೀಜಿ ಗತಿಸಿದ ಎಷ್ಟೋ ದಶಕಗಳ ನಂತರ ಅವರ ಲಂಪಟ ಮಗನ ಕುರಿತು ಈ ಜನ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಇನ್ನು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಗಾಂಧಿಜಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಪ್ರಕರಣವೊಂದು ನಡೆಯಿತೆಂದು ಹೇಳಿ ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹುನ್ನಾರವಿದು. 'ಭಾರತದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರಂಥ ಸಂತನೊಬ್ಬ ನಡೆದಾಡಿದ್ದ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಅಲ್ಬರ್ಟ್ ಐನ್ ಸ್ಟೀನ್ ಮಾತನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಷ್ಟು ಬಹುದೂರ ನಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಸಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.
       ಇನ್ನು ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರ ವಿಚಾರ ಧಾರೆಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಸಪ್ತ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪಾಪಗಳು, ಗುಡಿ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು, ಗ್ರಾಮ ಸ್ವರಾಜ್ಯ, ಶೌಚಾಲಯಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಹೀಗೆ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರ ಅನೇಕ ಸಮಾಜಮುಖಿ ವಿಚಾರಗಳು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮುಕ್ತ ಭಾರತದ ನಿರ್ಮಾಣ ಸಾಧ್ಯ. ಆದರೆ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳನ್ನು ಅಪ್ರಸ್ತುತಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಗುಡಿಕೈಗಾರಿಕೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ ನನ್ನೂರಿನ ಮಾಚಪ್ಪ ಈ ಗುಡಿ ಕೈಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಒಂದು ಸಮೃದ್ಧ ಬದುಕನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ. ಚಪ್ಪಲಿ ಮಾಡುವ ವೃತ್ತಿಯಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸಿದ. ಬದುಕು ನೀಡಿದ ಕಸುಬು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ಸಣ್ಣ ಮಗ ಮಾರನನ್ನು ಅದೇ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಚಪ್ಪನಿಗೆ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ವೃತ್ತಿ ಇಂದು ಮಾರನನ್ನು ನಿರುದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿಸಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಪ್ರಭಾವ. ಚೀನಾ ದೇಶದ ಬೂಟು ಚಪ್ಪಲಿಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಅಲಂಕಾರಿಕ ವಸ್ತುಗಳಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಾರಪ್ಪನ ಚಪ್ಪಲಿಗಳಿಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಜಾಗವೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಜಾಗತೀಕರಣದ ಪರಿಣಾಮ ಭಾರತ ವಿದೇಶಿ ಉತ್ಪಾದನೆಗಳಿಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ನೇರ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಗುಡಿ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೀರೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ ಇಳಕಲ್ಲಿನ ನೇಕಾರರ ಸ್ಥಿತಿ  ಇವತ್ತು ಏನಾಗಿದೆ. ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಅಪಾಯ ಎದುರಾಗಬಹುದೆಂದು ಗಾಂಧೀಜಿ ಅನೇಕ ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಗುಡಿ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಜಾಗತಿಕರಣದಿಂದ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವವರು ಯಾರು. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಸಂಬಳ ಗುಡಿ ಕೈಗಾರಿಕೆಯನ್ನೇ ನಂಬಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಮಾರಪ್ಪನಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದರ ಅನಾವರಣದಿಂದ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಬೇಕು.
      ಗ್ರಾಮ ಸ್ವರಾಜ್ಯ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರ ಚಿಂತನೆಯಾಗಿತ್ತು.  ಕೃಷಿ  ಪ್ರಧಾನವಾದ  ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ದೊರೆಯಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಅವರ ಕಳಕಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಚ್ಚತೆ ಅಥವಾ ಶೌಚಾಲಯಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಗಾಂಧೀಜಿ ಅವರು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂಲಭೂತ ಅವಶ್ಯಕತೆ. ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮ ಸ್ವರಾಜ್ಯ, ಗುಡಿ ಕೈಗಾರಿಕೆ, ಆರೋಗ್ಯ, ಕೃಷಿ ಭಾರತದ ಮೂಲಭೂತ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿವೆ. ಗಾಂಧೀಜಿ ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೇಳಿದ ಈ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಇವತ್ತು ಆಹಾರ ಕೊರತೆ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಅನಾರೋಗ್ಯದಂಥ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಗಾಂಧೀಜಿ ಮತ್ತು ಅವರ ವಿಚಾರಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತವೆ.

ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಭಾರತವನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ 

       ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತು ಆರು ದಶಕಗಳಾದವು. ಇಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಮೇಲೆ ಉಗ್ರರು ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ದೇಶದ ರಕ್ಷಣಾ ಮಂತ್ರಿಗಳೇ ಉಗ್ರರನ್ನು ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ದು ಅವರಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಾರೆ, ಮುಂಬೈನ ಜನನಿಬೀಡ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಉಗ್ರರು ಗುಂಡಿನ ಮಳೆಗೆರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸರಣಿ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟ್ ಗಳಂತೂ ಮಕ್ಕಳ ಆಟದಂತಾಗಿವೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಎನ್ನುವುದು ದೇಶದ ಮೂಲಭೂತ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನಾಳುವ ನಾಯಕರುಗಳು ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಕುರಿತು ತೆಲೆ  ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಮುಂಬೈ ಸ್ಫೋಟದ ನಂತರ ಘಟನಾ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ದೇಶದ ಗೃಹಮಂತ್ರಿ ಒಂದೇ ದಿನ ಮೂರೂ ಬಾರಿ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿ ತಮ್ಮ ಅಭಿರುಚಿಯನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಧ್ವಂಸಗೊಂಡ ತಾಜ್ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾದ ತಾಜ್ ನ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ  ಮಗನ ಸಿನಿಮಾ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಕಥೆ ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಂಥ ಅಸಂಗತ ಘಟನೆಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಮೇಲಿನ ಎರಡು ಉದಾಹರಣೆಗಳೇ ದೃಷ್ಟಾಂತ.
        ಅಮೇರಿಕಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ದಾಳಿಯ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಂಥ ಘಟನೆ ಮರುಕಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆ ಘಟನೆಗೆ ಕಾರಣನಾದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನನ್ನು ಅವನು ಅಡಗಿ ಕುಳಿತ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಬೇಟೆಯಾಡಿದರು. ಆ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಅಮೇರಿಕಾ ದೇಶದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ತನ್ನ ಸೇನಾ ಪಡೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ನಿಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಆಳುವ ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳೆರಡೂ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವು. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಇಡೀ ಜನತೆ ಒಂದಾಗಿ ನಿಂತರು. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವೇ ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.
      ನಮ್ಮದು ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ರಾಜಕಾರಣವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಜನರನ್ನು ಓಲೈಸುವ ತಂತ್ರ ಮಹತ್ವ ಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಳವಾದ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿಯ ಸಂಚು ರೂಪಿಸಿದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಈ ದಿನದವರೆಗೂ ಭಾರತದ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಐಶಾರಾಮಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವನು. ಮುಂಬೈ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಿಗೂ ಐಶಾರಾಮಿ ಬದುಕಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಲೇಖನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರು ಅನ್ಯರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಉಗ್ರರಿಗೆ ಭಾರತದ ಜೈಲುಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ರಕ್ಷಣೆ ಪಡೆಯುವಂತೆ ಕರೆ ನೀಡಿದ್ದರು.  ಇದು ವಿಡಂಬನಾತ್ಮಕ ಎಂದೆನಿಸಿದರೂ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಸಂಗತಿ.
    ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡೆದು ಹಾಕಲು ಇಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಿನ ನಿಯಮಗಳು ಕಠಿಣವಾಗಬೇಕು. ಒಬ್ಬ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನಿಗೆ ಕೊಡುವ ಶಿಕ್ಷೆ ಬೇರೆ ಉಗ್ರರಿಗೆ ಪಾಠವಾಗಬೇಕು. ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಜಾತಿಗಳನ್ನು ಓಲೈಸುವ ರಾಜಕಾರಣ ಅಳಿದು ಹೊಸ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕು.

ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರ 

         ಭೃಷ್ಟಾಚಾರ ಮುಕ್ತ ಭಾರತ ಅದು ಅನೇಕರ ಕನಸು.  ಆದರೆ ಆ ಕನಸು ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ಕನಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ದೇಶದ ಬಹುದೊಡ್ಡ ದುರಂತ. ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಗುಮಾಸ್ತನೋರ್ವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಜಿಗಟ್ಟಲೆ ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳು ಲೋಕಾಯುಕ್ತರು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಭೃಷ್ಟಾಚಾರ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರ ಇಂದು ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕರಾದ ನಮ್ಮದೂ ಅನೇಕ ತಪ್ಪುಗಳಿವೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಲಂಚ ಕೊಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿಯೇ ಆಗಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಅಪರೋಕ್ಷವಾಗಿಯೇ ಆಗಲಿ ನಾವು ಸಹ ಈ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಮಭಾಗಿಗಳು. ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಜಾಗೃತಗೊಳ್ಳದ    ಹೊರತು    ಈ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡೆದು ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
        ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಪರಿಹಾಸ್ಯದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಈ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ ಎನ್ನುವುದು ನಮಗೆಲ್ಲ  ಗೀಳಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಅವರು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಕರೆ ನೀಡಿದಾಗ ಅವರ ಹೆಸರಿನ ಟೊಪ್ಪಿಗೆ ಧರಿಸಿ ನಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಬೀದಿಗಿಳಿಯುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ಬೀದಿಗಿಳಿಯುವ ನಮಗೆ ನಮ್ಮದೇ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕ ಸರಾಯಿ ಅಂಗಡಿಯೊಂದು ಇರುವುದು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಾಹಕ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡದೆ ಅರ್ಧ ಹಣ ಮರಳಿಸಿದಾಗ ವಿವೇಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಜೇಬಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಚುನಾವಣಾ ಸಂದರ್ಭ ಹಣ ಪಡೆದು ಮತದಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಭೃಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟವೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮಗಳ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಬೇಕು.
       ಜೊತೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಜನರ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರವೇ  ಸರಿ. ಭೃಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟಕ್ಕಿಳಿದ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಅವರ ತಂಡ ಈಗ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟಕ್ಕಿಳಿದ ಈ   ತಂಡ ಈಗ ಅದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತವಲ್ಲ. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಬಹುಪಾಲು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಈ ಹೋರಾಟಗಳ ಕುರಿತು ಭ್ರಮನಿರಸನವಾಗಿದೆ. ನಾವು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಬದುಕಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ಮನೋಭಾವ ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತವಾಗಬೇಕು.

ಇದ್ದದ್ದು ಇದ್ದಹಾಂಗ 

       ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟಾಗ ಗಾಂಧಿ  ಜೊತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ, ರಾಜೀವ ಗಾಂಧಿ, ಸಂಜಯ ಗಾಂಧಿ, ಮನೇಕಾ ಗಾಂಧಿ, ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ, ರಾಹುಲ ಗಾಂಧಿ, ಪ್ರಿಯಾಂಕಾ ಗಾಂಧಿ ಇವರೆಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ  ಆರನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ ಗಾಂಧಿ ಗೊತ್ತಾ ಎಂದು. ಥಟ್ಟನೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಭೂಪ 'ಗೊತ್ತು ಸಾರ್ ಅದೇ ನಮ್ಮ ಗಣೇಶ ಜೊತೆ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸಖತ್ತಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾಳಲ್ಲ ಪೂಜಾ ಗಾಂಧಿ'.

-ರಾಜಕುಮಾರ ವಿ. ಕುಲಕರ್ಣಿ (ಕುಮಸಿ), ಬಾಗಲಕೋಟೆ             





Wednesday, August 1, 2012

ಋಣಸಂದಾಯದ ಎರಡು ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳು

       'ಋಣ' ಇದು ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ತಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಪದ. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಧದಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಋಣಿಗಳೇ. ತಾಯಿಯ ಋಣ, ತಂದೆಯ ಋಣ, ಗುರುಗಳ ಋಣ, ತಾಯಿ ನಾಡಿನ ಋಣ ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಜನ್ಮದಾರಂಭದಿಂದ ಸಾವಿನ ಮಡಿಲು ಸೇರುವವರೆಗೆ ನಾವು ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಉಪಕೃತರು. ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ 'ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ ಅವರ ಋಣ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹಾಗೇ ಇದೆ' ಎಂದು ಉದ್ಘರಿಸುವದೂ ಉಂಟು. ಆಗೆಲ್ಲ ಋಣಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಕಾತರಿಸುತ್ತದೆ. ಋಣಮುಕ್ತಿ ಕುರಿತು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಪುರಾಣ ಪುಣ್ಯಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೇವೆ. ದೇವಾನು  ದೇವತೆಗಳು ಋಣಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ರೂಪಿಗಳಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದುಂಟು. 
          ಈ ಉಪಕಾರ ಮತ್ತು ಋಣಸಂದಾಯ  ಎನ್ನುವುದು ಕೊಟ್ಟು ತೆಗೆದು ಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಬಾರದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಘನತೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಅಂತ:ಕರಣವಿರಬೇಕು. ಋಣಸಂದಾಯ ಎನ್ನುವುದು ತೀರ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕಿಳಿದಾಗ ಅದು ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವಭಾವದ ನೈಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಎಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅದೊಂದು ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಉಪಕಾರ ಮತ್ತು ಋಣಸಂದಾಯ ಎನ್ನುವ ಈ ಎರಡು ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕೊಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಾಪಾರದ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. 
           ನಾನು ಓದಿದ ಮತ್ತು ನೋಡಿದ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಋಣಸಂದಾಯದ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳು ಹೀಗಿವೆ.

ದೃಷ್ಟಾಂತ-1
         ಇದು ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಲೇಖನ. ಲೇಖಕರಾದ ಶ್ರೀ ಮಣಿಕಾಂತ ಆ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿ ಬರೆದಿರುವರು. ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಆ ಲೇಖನ ಇಂದು ನನ್ನ ಬಳಿಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಓದಿದ ವಿಷಯ ಅತ್ಯಂತ ಮಾನವೀಯ ಅಂತ:ಕರಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅದಿನ್ನೂ ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಆ ಅಂತ:ಕರಣದ ಕಥೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿರುವೆ. 'ಆ ಹುಡುಗ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನವನಿರುವಾಗಲೇ ತಂದೆ ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡರು. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಹತ್ತಿರದ ಬಂಧುಗಳೂ ಅವನಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಷರಶ: ಅವನೊಬ್ಬ ಅನಾಥ.  ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಮನೆ ಮನೆಗೂ ಹಂಚಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ಪ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಹೇಗೋ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ. ಓದ ಬೇಕೆನ್ನುವ ಅದಮ್ಯ ಆಸೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ತಡೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ. ದಿನಗಳು ಅದು ಹೇಗೋ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೊಂದು ದಿನ ಎಂದಿನಂತೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿ ಬಂದವನಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಹಸಿವು ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಇನ್ನು ಹಸಿವು ತಾಳಲಾರೇನು ಎಂದೆನಿಸಿದಾಗ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮುಂಗಡ ಹಣ ಪಡೆಯಲು ತಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಲೀಕರ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತ. ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾತನಿಗೆ ಅರ್ಧ ದಾರಿ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲಾವರಿಸ ತೊಡಗಿತು. ನೀರು ಕೇಳಲು ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳತ್ತ ನೋಡಿದ. ಅರ್ಧ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದ ಮನೆ ಎದುರು ನಿಂತು ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಕೇಳಿದ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಲೋಟ ಹಿಡಿದು ಬಂದವಳು ಅವನಿಗಿಂತ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ದೊಡ್ದವಳಿರಬಹುದೆನಿಸುವ ಲಕ್ಷಣವಾದ ಹುಡುಗಿ. ಆಕೆ ಅವನೆಡೆ ಅನುಕಂಪದಿಂದ ನೋಡಿ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂಡಲು ಹೇಳಿದವಳೇ ಕೈಗೆ ಲೋಟವನ್ನಿತ್ತಳು. ಲೋಟ ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳಿದವು. ನೀರು ಕೇಳಿದವನಿಗೆ ಕುಡಿಯಲು ಲೋಟದ ತುಂಬ ಬಿಸಿ ಹಾಲು. ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಲು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಂತೃಪ್ತ ಭಾವ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಹಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿದ ಅವಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ತುಂಬಿ ನೋಡಿದ. ಕೆಳದುಟಿಯ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಗಲವಾದ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ. ಅವನ ಪೂರ್ವಾಪರ ವಿಚಾರಿಸಿದವಳೇ ಸಮೀಪದ ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಮಠದ ವಿಳಾಸ ಕೊಟ್ಟು ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವು ನೀಡಿದಳು. ಅಂದು ಸಿದ್ಧಗಂಗಾ ಮಠ ಸೇರಿದ ಆ ಹುಡುಗ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಖ್ಯಾತ ವೈದ್ಯನಾದ.
        ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳಿತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತನ್ನ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದವನಿಗೆ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸಾ ಕೋಣೆಯಿಂದ ತುರ್ತಾಗಿ ಕರೆ ಬಂತು. ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿ ಉಳಿಸಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ವೈದ್ಯರೆಲ್ಲ ಹರಸಾಹಸ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸಾ  ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಆ ಯುವ ವೈದ್ಯ ಅರೇ ಕ್ಷಣ ಮಹಿಳೆಯ ಮುಖವನ್ನೊಮ್ಮೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಕೆಳದುಟಿಯ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಗಲವಾದ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ. ವೈದ್ಯರ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಮಹಿಳೆಗೆ ಮರುಜೀವ ಕೊಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮ ಅಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಮಹಿಳೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ದಿನ ಆ ಕಿರಿಯ ವೈದ್ಯನೇ ವಿಶೇಷ ಕಾಳಜಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಪ್ರತಿದಿನ ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಬಂದು ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿದ. ಅಗತ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ದೊರಕಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಹಣ ಪಾವತಿಸುವ  ಕೌಂಟರಿನ ಹತ್ತಿರ ಹೋದ ಆ ಮಹಿಳೆಗೆ ಬಿಲ್ ಬದಲಾಗಿ ಕಾಗದವೊಂದನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನೀಡಿದರು. ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಆ ಕಾಗದದ ಚೂರನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆದಿತ್ತು  'ನಿಮ್ಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಿಲ್ ನ ಹಣ   ಒಂದು ಲೋಟ ಹಾಲಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂದಾಯವಾಗಿದೆ'.

 ದೃಷ್ಟಾಂತ-2
         ಅದೊಂದು ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನ. ಕನ್ನಡಿಗರೆಲ್ಲ ಅತ್ಯಂತ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಕವಿಗೋಷ್ಠಿ ಆ ದಿನದ ವಿಶೇಷವಾಗಿತ್ತು. ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕವಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬಿಸಿಲನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಮೈದಾನದ ತುಂಬ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕವಿಗೋಷ್ಠಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಕವಿಗಳೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರಾದ ನಂತರ ಒಬ್ಬರಂತೆ ತಾವು ಬರೆದು ತಂದಿದ್ದ ಕವನಗಳನ್ನು ವಾಚಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮರಿಕವಿಯೊಬ್ಬನ ಸರದಿ ಬಂತು. ಇಂಥ ಹಿರಿಕವಿಯೊಬ್ಬ ಏಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದಾತ  ಕವಿತೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ. ಅವರ ಖುರ್ಚಿ ಖಾಲಿ ಇದೆ ಅವರಿಗಿಲ್ಲ ಖುರ್ಚಿಯ ವ್ಯಾಮೋಹ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದ. ಈ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಯಬಾರದೆಂದು ಅಡ್ಡಗಾಲು ಹಾಕಿದ್ದ ಆ ಹಿರಿಕವಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮರೆತಿರುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಮರಿಕವಿ ನೆನಪಿಸಿದ್ದ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಮೊಸರನ್ನದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಸಿಕ್ಕ ಅನುಭವ. ಆದರೆ ಆ ಮರಿಕವಿ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ. ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯ್ತು ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಈ ಮರಿಕವಿಯ ಮೇಲೆ ಆ ಹಿರಿಕವಿಯ ಋಣ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಿತ್ತು. ವಶೀಲಿ ಬಾಜಿಗಳಿಂದ ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗಗಳನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದ ಹಿರಿಕವಿ ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಹಲವು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದ. ತನ್ನ ಶಿಫಾರಸುಗಳಿಂದ ಮರಿಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ pathya ವಾಗಿಸಿದ್ದ. ಪುಸ್ತಕ ಮಾರಾಟ ಜೋರಾಗಿ ಮರಿಯ ಜೇಬು ಭರ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಋಣಸಂದಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದವನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನ ಸೂಕ್ತ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಒದಗಿಸಿತು. ಸಮಯ, ಸಂದರ್ಭಗಳ ಕಿಂಚಿತ್ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿದ್ದುದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಾರಿಕೊಂಡ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಆ ದಿನ ಅವನಿಂದ ಋಣಸಂದಾಯವಾಗಿತ್ತು.

ಇದ್ದದ್ದು ಇದ್ದಹಾಂಗ 
        2010 ನೇ ಸಾಲಿನ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ಕಲಾವಿದರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಈಗ ಕೋರ್ಟ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಮಿತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷೆ ಹಲವರಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವರು. ಜೀವಮಾನದ ಸಾಧನೆಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ ಯಾರಿಗೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡದೆ ತಮ್ಮ ಪತಿಯ ಕುಚುಕು ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆನ್ನುವ ಆಪಾದನೆ ಇತರ ಸದಸ್ಯರು ಮಾಡಿರುವರು.  ಇದೇ ನಟಿ 'ಋಣ ಮುಕ್ತಳು' ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದು ಕಾಕತಾಳಿಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಈ ಕ್ಷಣ ಆ ಚಿತ್ರ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ.

-ರಾಜಕುಮಾರ ವ್ಹಿ. ಕುಲಕರ್ಣಿ (ಕುಮಸಿ), ಬಾಗಲಕೋಟೆ